prikkeldraadsoep

(vrijgevochten eenzijdige kussengevechten uit büssüpökür bundel 1)

Therapeutische pietluttigheid verstop+ in diepe donkere putten van liefdadigheid.

De verloren eenvoud.
Tweezijdig verdeel+.
In een duel van medeleven.
Tevergeefs.

Als een blinde klimop zich uitstrekkende in het luchtledige op zoek naar houvast.

Stuck zijn in deep donkere dimensions of a dystopian disco.

Blind gefaal+ bij het aan zien komen.

Wat ga ik allemaal doen als ik dood ben?
Want vrij zijn van mezelf in het leven, dat heb ik ondertussen al lang opgegeven.
Leven in een brainsmog van prikkeldraad soep met angst, schaamte en onzekerheid als vaste ingredienten.
Omarmd in een drijfzand van aangenomen onmogelijkheden.
Geloof ik in de hemel?
Of in de illusie van er komen?
Alvast leven op krediet van het hiernamaals.
Plannen hebben die verder reiken dan het leven.
Alvast even sterven om toch nog even te mogen leven?
Wat ga ik allemaal doen als ik dood ben?

Met zieligsvolle zaligheid tutoyeren+ de boodschap naast zich neerleggen zonder op het niet afvegen neer te kijken.

Het tevergeefs vergeten van de verloren gedachtes van weleer en toen, kwamen deze terug met onsamenhangende verkrachte eenden op plekken waar ze en nog nooit eerder waren geweest of toegelaten, tot de orde van chaos en wanhoop geroepen en behoren, van de ronde tafel gepleurd en verloren besmeurd verkleurt en besodemieterd op de opfris cursus en tevens als laatste aan de beurt. Uitgehongerde veelvraten op een dieet van overmatigheid zich misselijk vreten omdat het mogelijk is, geweest daar zonder toetje op het menu aan deel te nemen.

Weggeslopen uit de eeuwigheid in een moment van oneindige onenigheid waarvan een deel wel erg lang duurt.
Roekeloos verontwaardig+ in het vooruitzicht ontnomen bijkomstigheid tijdens het afdwalen in diepere betekenis.
Een emotionele bypass geplaats+, van een vloeibaar en kleurig abstract naar een wel erg grijze zwart/wit schakelaar. Uit.

Leeggestortte dopamine reserves die nergens voor dienen maar naar verwachting dat wel deden. Klaargekomen erwtensoep door een penetrante rookworst wel erg heet opgedien+. Ik kijk uit voor seconds. Meervoudige porties van ongedwongen persistente toekomstvisies die als vooruit gestuurde gedachtegolven graag ineenstorten. Ik zei het toch.

De koude burger oorlog, opgewarm+ in een politieke magnetron. Opgedien+ met een media sausje.

ongebruikte superlatieven wegrottende in een put van kleinerende kleinigheden ongebonden vast aan misplaatste betekenis.

Als bewaker van mijn eigen gecreeerde gevangenis, mezelf onschuldig vastgezet voor daden die alleen bestaan in ongeschreven woorden.

Rigoureuze ordentelijkheid in een afvalrace van opvolgers.

Afzonderlijk opgehoopde frustraties verzinnen verzonnen excuses om maar niet achter het karretje gesponnen te worden.

De net niet volle maan lukt het nog net om door de duistere plannen van de bewolking heen schijnen, mits de mist hem misschien wat matst. Het werp+ een totaal ander licht op zijn ondergang. Duistere plannen verdwenen in het licht, de dag wakker geschu+ om de rust te ontnemen.

Ik ga dood, langzaam of snel, strakjes of later, pijnlijk of mooi, bewust of onbewust maar ik ga, hoe dan ook.

Mijn dag begint met koffie en eindig+ met bier. Ondertussen hou ik me bezig met roken en rokken.

Büssüpökür
Geboren uit angst
Geboren uit depressie
Geboren uit het extensionele
Geboren uit burnout
Geboren uit stress
Geboren uit onzekerheid
Geboren uit eenzaamheid
Geboren uit besluitloosheid
Geboren uit emotie
Geboren uit de bijwerkingen van het bewustzijn
Herboren.
Of toch verloren.
Büssüpökür

verwarring bij het opstaan, neergeslagen. Goedemorgen.

Ik zoek een plekje waar ik lekker depressief kan en mag zijn.

Steeds diepere dovemans oren, gevallen onder verdachte omstandigheden geen verdenking Waardig wanneer men dit in oost indisch aan moet horen.

Ongegraven gewetenskwesties in gesprek met onderdanige pennelikkers in verbonden met ongezonde verbouwereerde insinuaties van de tegengestelde aard.

My senses are molding my brain into something that is not me.
Adapting to the outside showing a version to others which I perceive as something they need to see.
The core that is I, is still there, in me, hiding, not surfacing, as it doesn’t dare to be.

Ik ben dichter, bij de woorden dan ik ooit ben gewees+.

Hij zag dingen die er niet waren, paranoia. En als hij geen dingen kon zien die er niet waren dan verzon hij er wel een paar.

Een dag van frustratie opzwellen+ opgevolg+ als algehele malaise In een pot gezuurde bommen met korte lontjes uitgestrooi+ over een hagelslagveld landen+ in een woestijn van kaas met pinda smaak na wat onsmakekijke explosieve bijwerkingen met voedsel allergie gevolgen.

De grens benijden bij het overschrijden.

Fragmenten van heel even in de eeuwigheid verheven.

Gevonden wat ik zocht maar hoe verlies ik me daar nu in?

Oneindige blikken met beperkt zicht aftasten+ turen naar wat donkers in het falende licht.

Er kriebel+ wat, er komt wat opzetten vanuit de oneindige duisternis daar in mijn achterhoofd

Tweeledig verleden verbouwereer+ samengekomen in het heden.

Ik keek de dood in de ogen
Ik was op slag verliefd.

Ik ben niet meer bang voor de dood maar nog wel voor het leven.
Maar gelukkig hoef ik nog maar, even.
Want het op een andere manier kunnen beleven, tja dat heb ik al opgegeven.
Misschien kan ik mezelf nog aan iets groters overgeven om zo toch nog die vrijheid te kunnen beleven.
Al is het maar voor, even.